Ekonomia podstawowe definicje

Amortyzacja – nazywana czasami konsumpcją kapitału, oznacza zmniejszenie się wartości dobra kapitałowego w pewnym okresie w wyniku użytkowania lub starzenia się. Można mówić o amortyzacji kredytu (rozłożeniu jego spłaty), ale najczęściej pojęcie to odnosi się do amortyzacji księgowej.

Amortyzacja księgowa służy przypisaniu ceny nabycia lub kosztu wytworzenia środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do całego okresu ekonomicznej użyteczności tych aktywów. Suma odpisów amortyzacyjnych stanowi umorzenie.

Umorzenie – okresowe zmniejszenie wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych na skutek jego wykorzystywania w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, o wyrażoną wartościowo sumę tego zużycia.

Wartość umorzenia za dany okres (np. kilku lat) jest sumą dokonanych odpisów amortyzacyjnych w poszczególnych podokresach. Wartość początkowa dobra kapitałowego, pomniejszona o wielkość jego dotychczasowego umorzenia, stanowi wartość netto wykazywaną w bilansie jednostki.

Amortyzacja jest kosztem niepieniężnym (to znaczy nie pociąga za sobą wydatków w bieżącym okresie). Jest także źródłem finansowania inwestycji restytucyjnych. Z pomocą amortyzacji nakłady na zakup czy wytworzenie środka trwałego są stopniowo zaliczane w koszty poszczególnych okresów, co pozwala (przynajmniej teoretycznie) zgromadzić fundusze na zakup nowych środków trwałych po całkowitym zamortyzowaniu starych.

W niektórych przedsiębiorstwach istnieje tzw. „fundusz amortyzacji”. Ma to miejsce szczególnie w instytucjach, które są podzielone na działy wypracowujące wspólny zysk i ponoszące wspólne koszty. Ponieważ jeden z działów mógłby chcieć kupić niepotrzebne narzędzia, za które zapłacą pozostałe działy, dział kupujący musi oddać im pieniądze na swój zakup.

Środki gospodarcze, aktywa - kontrolowane przez jednostkę gospodarczą zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, uzyskane w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych.

Pasywa to termin księgowy oznaczający źródło pokrycia majątku przedsiębiorstwa.

Pasywa	Dodaj do notesu

Dyplomacja

Pasywa, stosowane w księgowości i języku finansowym określenie znajdujących się w dyspozycji przedsiębiorstwa kapitałów, które stanowią źródła sfinansowania aktywów.

Pozycje pasywów ujęte są w określonej logicznej kolejności i łączone w grupy o zbliżonej treści ekonomicznej - według wzrastającego stopnia wymagalności, pilności ich zwrotu: najpierw kapitały długoterminowe (w tym przede wszystkim własne), o terminie wymagalności dłuższym niż jeden rok, i krótkoterminowe, o terminie płatności do jednego roku.

Wg aktualnie obowiązujących przepisów wyszczególnia się następujące podstawowe pozycje pasywów:

1) kapitały własne (z uwzględnieniem wyniku finansowego);

2) rezerwy;

3) zobowiązania długoterminowe;

4) zobowiązania krótkoterminowe;

5) fundusze specjalne

6) rozliczenia międzyokresowe kosztów;

7) przychody przyszłych okresów.

Uregulowany prawnie układ, treść i zasady sporządzania i wyszczególniania w bilansie pozycji pasywów ma umożliwić jednoznaczną ich ocenę i porównywalność w czasie (czy pomiędzy przedsiębiorstwami).